Seefeel, grupa uznawana za pionierów gitarowego brzmienia w katalogu Warp, wraca z materiałem opartym na rozmytych melodiach i eterycznych teksturach. Album Sol.Hz jest pierwszym pełnym wydawnictwem zespołu od piętnastu lat.

W pewnym sensie Sol.Hz można traktować jako „dubowy” album Seefeel. Kompozycje Marka Clifforda przy cichym odsłuchu mają charakter zbliżony do ambientu, jednak w pełni wybrzmiewają dopiero na odpowiednim systemie nagłośnienia — wtedy wyraźniej słychać głęboki bas i precyzyjnie użyte efekty, które wpływają na percepcję słuchacza. Mimo eksperymentalnego podejścia, muzyka zespołu nie traci kontaktu z bardziej przystępną formą — przetworzone wokale Sarah Peacock nadają utworom ludzki wymiar, a zapętlone, przekształcone partie gitary wprowadzają elementy melodii.

Pod względem stylistycznym Sol.Hz rozwija kierunek obrany na minialbumie Squared Roots z 2024 roku. Materiał został dopracowany w szczegółach i wielokrotnie przetwarzany, aż do osiągnięcia ostatecznej formy. Twórczość Seefeel od lat opiera się na zacieraniu granic między formą a przestrzenią — w tym kontekście często przywoływane zdanie z „Manifestu komunistycznego”, „wszystko, co stałe, rozpływa się w powietrzu”, dobrze oddaje charakter ich muzyki.

Zespół Seefeel, założony w Londynie na początku lat 90. przez Marka Clifforda, Sarah Peacock, Justina Fletchera i Darena Seymoura, był jednym z najbardziej nowatorskich projektów łączących shoegaze z muzyką elektroniczną. Ich charakterystyczne, pełne tekstur brzmienia, minimalistyczne rytmy i ambientowy klimat wyznaczyły nowy kierunek w muzyce alternatywnej.

Seefeel podpisał kontrakt z Warp w 1994 roku po wydaniu dobrze przyjętego debiutanckiego albumu Quique w wytwórni Too Pure (wówczas znanej z wczesnych wydawnictw takich artystów jak PJ Harvey czy Stereolab). Początkowo prasa muzyczna zaliczała ich do nurtu shoegaze, reprezentowanego przez zespoły takie jak My Bloody Valentine, ale ich elektroniczne inklinacje i użycie samplerów sprawiły, że zaczęto ich również łączyć z rodzącym się brzmieniem IDM. To skojarzenie wzmocnił Aphex Twin, będący wielkim fanem Seefeel, który za darmo stworzył dwa różne remiksy ich wczesnego utworu „Time To Find Me”.

Współzałożyciel Warp, Steve Beckett, wspominał w jednym z wywiadów: „Seefeel byli pierwszym zespołem, który podpisał kontrakt z Warp, mając w swoim składzie gitary... To była odważna decyzja z ich strony, bo stali się 'starszym rodzeństwem' w rodzinie i zebrali wiele krytyki za złamanie niepisanych zasad wytwórni, która do tej pory była wyłącznie taneczna/elektroniczna”.

Ich drugi album, Succour, ukazał się nakładem Warp w marcu 1995 roku i odszedł od bardziej melodyjnego, opartego na gitarach brzmienia debiutu, eksplorując rytmiczne i quasi-industrialne tekstury. Jego zapowiedzią były dwa EP-ki, Starethrough i Fracture/Tied. W 1996 roku w Rephlex wydano 6-utworowy mini-album (Ch-Vox)", który pokazał jeszcze bardziej eksperymentalny kierunek, w dużej mierze zrealizowany samodzielnie przez Marka Clifforda. Był on zapowiedzią jego późniejszych nagrań dla Warp pod pseudonimami Woodenspoon i Disjecta.

Seefeel zawiesili działalność w 1997 roku, a powrócili w 2011 z albumem Seefeel nagranym dla wytwórni Warp, po głośnym koncercie podczas festiwalu Warp20. W 2021 roku Warp wydał antologię ich wczesnych nagrań w postaci albumu Rupt & Flex (1994 - 96) oraz mixtape’u Rapture To Rupt. W zespół 2024 roku zespół powrócił z minialbumami Everything Squared i Squared Roots, a w 2025 roku wznowiono reedycje albumu Quique i wczesnych EP (Pure/Impure).

Od dawna postrzegana jako połączenie muzyki elektronicznej i eksperymentalnej gitarowej, twórczość Seefeel, zacierająca granice gatunków, zyskuje coraz większy wpływ. Cytowani przez młodsze pokolenie artystów, takich jak Maria Somerville i Yu Su, powracają w 2026 roku z albumem Sol.Hz, który potwierdza, że nadeszła wreszcie chwila Seefeel.

Tracklista:

1. Brazen Haze

2. Everydays

3. Ever No Way

4. Humidity Switch

5. Behind The Seen

6. AM Flares

7. Falling First

8. Until Now

9. Scrambler

źródło: sonicrecords.pl

Istnieje pewien szczególny rodzaj zespołu, który zdobywa swoje miejsce nie poprzez agresywne zabieganie o uwagę słuchacza, a przez bycie blisko odbiorcy. Alcantara, sycylijska formacja progresywno-rockowa, należy właśnie do tej kategorii. Ich nowy album koncertowy „In Concert" stanowi zarówno znakomite wprowadzenie dla tych, którzy dopiero odkrywają zespół, jak i wartościową pozycję dla słuchaczy już pozostających pod jego urokiem.

„In Concert" dokumentuje wykonanie przez Alcantarę całego albumu „Tamam Shud" (2025), uzupełnione o najważniejsze utwory z debiutanckiego „Solitaire" (2019). Powstał dzięki temu zapis koncertowy, który nie tylko odtwarza materiał studyjny, ale wręcz go rozwija i pogłębia. Muzyka oddycha tutaj inaczej — przestrzenie, które na albumie studyjnym budowały nastrój zadumy, na żywo nabierają energii i pulsują życiem. Powolne, niemal niezauważalne budowanie atmosfery, będące jednym z największych atutów „Tamam Shud", podczas koncertu działa jeszcze mocniej, pozwalając usłyszeć, jak zespół świadomie i cierpliwie rozwija każdy muzyczny moment.

„In Concert" funkcjonuje jako pełnoprawne nowe wydawnictwo właśnie dlatego, że nie jest jedynie pamiątką z trasy koncertowej. Dla osób, które dopiero poznają Alcantarę, jest to idealny punkt wejścia do ich twórczości. Dla tych, którzy już znają „Tamam Shud" i „Solitaire", pozycja wręcz obowiązkowa.

źródło: OSKAR Records

Michalina Maja Rutkowska, najbardziej znana jako wokalistka zespołu Datûra, stoi na czele projektu Atavia. Zespół gra mieszankę psychodelii, doom i post metalu, z elementami ambientu i dark folku. Dzisiaj swoją premierą ma pierwszy album Atavii - "To the Old Ones".

Atavia narodziła się na początku 2018 roku jako solowy projekt Michaliny Mai Rutkowskiej - wokalistki znanej z zespołu Datûra. Początkowe eksperymenty muzyczne Mai oscylowały wokół ambientu, dark folku i psychodelii, przybierając formę abstrakcyjnych pejzaży dźwiękowych. Z czasem brzmienie kompozycji zaczęło ewoluować w stronę rocka i post-punka, a utwory zyskały bardziej piosenkową strukturę. Można tu także usłyszeć inspiracje rockiem psychodelicznym, elektroniką, a nawet doom metalem. Z biegiem czasu do Atavii dołączyli Tomek Wazia (perkusja) oraz Szymon Stadniczenko (gitarzysta zespołu Defying), przekształcając solowy projekt w power trio.

Album "To the Old Ones" jest zbiorem historii o spotkaniach, podróżach i odmiennych stanach świadomości. Piosenki powstawały w różnych miejscach i okolicznościach - nad brzegiem morza, w leśnej głuszy i pośród miejskiego zgiełku.

Słowo Atavia zostało zaczerpnięte z terminu „atawistyczna nostalgia" Phila Hine'a, autora książek na temat magii chaosu. W skrócie, ów termin oznacza tęsknotę za pierwotnymi siłami drzemiącymi w człowieku, które utracił w procesie ewolucji. Według Hine'a, człowiek jest w stanie przywołać owe siły obcując ze zwierzętami, czyli swymi odległymi przodkami. W nazwie projektu wybrzmiewa hołd dla świata niezwerbalizowanego, podświadomego, prymitywnego. Jest to świat, z którego wypłynęły pomysły na album "To the Old Ones".

Lista utworów albumu "To the Old Ones"
1. Waterfalls
2. Azure
3. Inclinations
4. Of the Longest Night
5. To the Old Ones
6. Vesta
7. Flowers Off
8. Turn It On

Atavia:
Michalina Maja Rutkowska - wokal, bass, synth
Tomek Wazia - perkusja
Szymon Stadniczenko - gitara

źródło: Filip Sarniak

Najnowsze wydawnictwo alternatywnego zespołu rockowego The Nearlies z regionu Pays de Gex zostało wyprodukowane przez Roba Carsona i zawiera gościnne występy Sebastiana Volco (Gotan Project) oraz Hanka Soonhilla.

No Luck Yet to zbiór siedmiu utworów i jednocześnie krok naprzód w rozwoju zespołu dzięki włączeniu psychodeliczno-jazzowego saksofonu do stałego składu. Echo gitar wciąż przywołuje najpiękniejsze brzmienia lat 70. i 80., podczas gdy teksty poruszają tematykę szerszego, kosmicznego oczekiwania i opóźnienia. To esencja brzmienia The Nearlies – zespół dopracował swoją artystyczną wizję, łącząc znajome elementy dźwiękowe z nowo odkrytą bezpośredniością przekazu.

Biografia

Muzyka The Nearlies, określana również mianem „Ghost Rock”, czerpie inspiracje z rocka i surf rocka lat 60. i 70. XX wieku. Charakteryzuje się bogactwem melodii oraz wyrazistą dynamiką. Jest to połączenie klasycznych brzmień, gitar nasyconych pogłosem oraz nastrojowego, niemal nawiedzonego wokalu.

Zespół tworzy utwory jednocześnie literackie i pełne pasji, z żywiołową, zakorzenioną w tradycji energią. The Nearlies powstał w 2008 roku w regionie Pays de Gex z inicjatywy dwojga fińskich muzyków – Jarmo i Hanny Kortesmaa. Po okresie współpracy z kilkoma perkusistami i starannym dopracowaniu składu, w 2020 roku ukazał się ich debiutancki album Ghost Rock, a następnie Fresh Memories w 2023 roku.

Najnowszy album, „No Luck Yet”, prezentuje nowe oblicze zespołu dzięki dołączeniu saksofonisty oraz nowego perkusisty. W 2026 roku skład The Nearlies tworzą:

Hanna Kortesmaa – wokal, gitara basowa
Jarmo Kortesmaa – gitara
Emmanuel Saget – saksofon, wokale wspierające
Philippe Lachaise – perkusja, wokale wspierające

źródło: Inverse Record