Menu

Prezentujemy lubelski zespół Machina

MACHINA - polski zespół rockowy założony w Lublinie, grający pochodną klasycznego rocka, southern rocka blues-rocka, bluesa. Zespół tworzą Michał Denis (wokal), Marcin Fidecki (klawisze), Adam Stańczak (gitary), Filip Leszczyński (perkusja), Marcin Sokołowski (gitara basowa), doświadczeni muzycy, dla których muzyka jest życiową pasją.

W 2010 roku zespół wydał DEMO pt. „Moje Przeznaczenie”, na którym znalazły się trzy autorskie kompozycje: "To twoje życie", "Powiesz" i "Moje przeznaczenie". W nagraniach wzięli udział wspaniali goście. Na klawiszach w utworze "Powiesz" zagrała Maria Dobrzańska(BAJM), a Piotr Cugowski(BRACIA) zaśpiewał z Michałem w utworze "Moje przeznaczenie".

Z sukcesami w 2011r. zespół wystąpił w programie Must Be The Music w TV POLSAT gdzie otarł się o półfinał. W tym samym roku grupa wzięła udział w projekcie promującym miasto Lublin. Owocem tego projektu jest utwór "Brama Wschodu" skomponowany specjalnie na tę okazję i opowiadający o rodzinnym mieście muzyków.

Rok później pojawiają się nagranie pt. "Rola życia", o nieco świeższym i zmienionym brzmieniu oraz singiel "Wierzmy w siebie" (w zupełnie innym klimacie muzycznym niż zespół prezentował do tej pory). Utwór "Wierzmy w siebie" obok utworu "Atlantyda" (Grzegorz Turnau) zadebiutował na III Ogólnopolskim Festiwalu Młodych Twórców "ARANŻATOR" (Żyrardów). Jury festiwalu, którego przewodniczącym był Grzegorz Turnau nagrodziło zespół wyróżnieniem za nowatorski i bardzo ciekawy aranż oraz wykonanie utworu "Atlantyda".

W 2014 roku zespół MACHINA otrzymał nagrodę główną Grand Prix na VI edycji Ogólnopolskiego Festiwalu Muzyki Bluesowej „KRAŚNIK BLUES MEETING 2014”.
Pod koniec 2016 roku zespół wydał EP-kę „Deluxe Edition”.

Od 2009 roku zespół zagrał już kilkadziesiąt koncertów. Od kameralnych występów w klubach po duże sceny na festynach i festiwalach rockowych i blues-rockowych w całym kraju. W grudniu 2019 roku zespół wydał płytę „Czarodzieje Pustych Słów” pod okiem włoskiego producenta muzycznego Giuseppe Bassi.

Galeria

View the embedded image gallery online at:
https://rockblog33.pl/galeria-2#sigProIdcf95968dba
Czytaj dalej...

FREN - Galeria zdjęć !

Przedstawiamy międzynarodowy, polsko-ukraiński zespół, który prezentuje muzykę instrumentalną, mocno inspirowaną klasycznym rockiem progresywnym z lat 70. Ich debiutancka płyta ukazała się 06.03.2020 i nosi tytuł "Where Do You Want Ghosts to Reside". Zwspół  wspiera nas wiele mediów i artystów z całego świata. Grali wspólne koncerty z Virgilem Donatim czy zespołami Caravan i Stoned Jesus. Ich muzyka również gościła w Programie Trzecim Polskiego Radia, w audycji MiniMax Piotra Kaczkowskiego.

Zdjęcia pochodzą z archiwum zespołu.

Galeria

View the embedded image gallery online at:
https://rockblog33.pl/galeria-2#sigProIdc8f301c5a8
Czytaj dalej...

RADIOSLAM rozgrzali publiczność w Proximie

W piątek, 6 marca, odbył się koncert legendarnej w pewnych kręgach amerykańskiej grupy punkowej SWMRS. Z relacji wynika, że był to niezwykle udany występ, jednak poprzedzający ich panowie z RADIOSLAM zachwycili publikę swym świetnym i bardzo energetycznym setem.

Dla wielu osób, które przyszło lub przyjechało tego wieczoru do Proximy dla SWMRS, występ RADIOSLAM mógł być zaskoczeniem, bo jednak prezentuje on gatunkowo zupełnie inną stylistykę. Jednak to zaskoczenie po chwili przerodziło się w ogromny entuzjazm, bo zespół, za sprawą wszystkich obecnych na scenie – charyzmatycznego wokalisty i gitarzysty Stasa Lamakiego, bezbłędnego bębniarza Radka Zająca oraz zjawiskowego basisty Bartka Czapskiego – dali bardzo gęste pod względem energii, indie rockowe show.
Zespół, przez 30 minut przed warszawską publiką, zaprezentował przekrój swoich utworów – od tych z początku ich grania, po całkiem nowe, które ukażą się w tym roku na ich debiutanckim albumie (właśnie nad nim pracują, producentem płyty jest Marcin Bors, znany ze współpracy z takimi Artystami jak m.in. Hey, Krzysztof Zalewski, Muchy, Pogodno). Jednym z nich jest „Good Boy”, utwór który całkiem niedawno był piosenką dnia w radiowej Trójce.
Należy przypomnieć, że RADIOSLAM w tym roku wystąpili podczas Offensywy de Luxe, gdzie dostali od Piotra Stelmacha Szczotę (jako symbol, że pozamiatali na rodzimej scenie) i koncertowo naprawdę zachwycają. Już niedługo zespół ogłosi kolejne terminy i miejsca, w których będzie można ich usłyszeć i zobaczyć. Żeby być na bieżąco, śledźcie ich na FB (https://www.facebook.com/radioslam/).

Galeria

View the embedded image gallery online at:
https://rockblog33.pl/galeria-2#sigProIde63c62995a
Czytaj dalej...

Mark Yarm - grunge z pierwszej ręki - wywiad Joanny Bogusławskiej

W połowie listopada nakładem wydawnictwa Kagra ukazała się w Polsce książka Marka Yarma „Wszyscy kochają nasze miasto – historia grunge’u z pierwszej ręki” będąca zbiorem wywiadów autora z ponad dwustoma osobami, które tworzyły, współtworzyły lub miały bezpośredni wpływ na początek, rozwój, a potem światową eksplozję grunge’u. Markowi udało się porozmawiać zarówno z członkami zespołów (nie tylko tych najbardziej znanych jak np. Nirvana, Pearl Jam, czy Soundgarden, ale również niszowych typu Mudhoney, the Melvins, czy 7 Year Bitch, które miały jednakże ogromny wpływ na rozwój tego konkretnego gatunku rocka jak i całej grunge’owej subkultury) jak i dziennikarzami, producentami muzycznymi, tour managerami, przedstawicielami wytwórni płytowych, czy osobami odpowiadającymi za techniczną obsługę tras koncertowych.

„Historia grunge’u z pierwszej ręki” przepełniona jest z jednej strony zabawnymi anegdotami opisującymi zwariowane życie w trasie, a z drugiej dramatycznymi historiami walki o siebie, w swoją twórczość i artystyczną niezależność oraz zmaganiem się z coraz bardziej pochłaniającymi środowisko nałogami i uzależnieniami.

Z Markiem Yarmem rozmawia Joanna Bogusławska, tłumaczka książki.

1. Pierwsze pytanie, które przychodzi mi do głowy to dlaczego grunge? Jako podgatunek rocka, ale też subkultura - czy wręcz kontrkultura - grunge, po spektakularnym zawojowaniu świata, dość szybko się wypalił i chociaż obecnie zdaje się wracać do łask – czy to jako nurt modowy, czy po prostu efekt nostalgii za latami 90 – Twoja książka pojawiła się na amerykańskim rynku w roku 2012, a więc dość długo po tym, gdy po grunge’u zostały już tylko zgliszcza. Skąd pomysł na to, aby spróbować go reaktywować i dać szansę na kolejne życie?

Zalążkiem do powstania książki było napisanie przeze mnie dla muzycznego magazynu Blender tekstu o wytwórni Sub Pop – legendarnej wytwórni muzycznej, która przedstawiła światu Nirvanę, Soundgarden, Mudhoney i wiele jeszcze innych zespołów. Napisałem tamten artykuł z okazji 20-o lecia Sub Popu. Przeczytał go redaktor, który został później moim agentem, i zapytał mnie, czy nie pokusiłbym się o napisanie ustnej historii grunge’u – historii grunge’u z pierwszej ręki. Książka miała ukazać się w roku 20-ej rocznicy ukazania się albumu Nevermind Nirvany. Zgodziłem się nie mając pojęcia w co tak do końca się pakuję i ile tak naprawdę ten projekt będzie wymagał pracy!


2. Książka składa się z 250 wywiadów z ludźmi bezpośrednio i pośrednio zaangażowanymi w zjawisko zwane grunge’m. Czy znalezienie tych osób było trudnym zadaniem? Czy wszyscy chcieli się dzielić z Tobą swoją historią?

Namówienie ludzi na rozmowę było najtrudniejszym zadaniem podczas pracy nad książką. Naturalnie, nie wszyscy chcieli ze mną rozmawiać, na przykład większość członków Pearl Jam była dla mnie niedostępna, bo sami pracowali nad własną biograficzną książką, która ukazała się w 2011 roku. Ale udało mi się przeprowadzić wywiady ze wszystkimi pięcioma ich perkusistami, co uważam za duży sukces!
3. Jaki miałeś pomysł i plan na tą książkę? Z kim chciałeś porozmawiać w pierwszej kolejności?

Od początku wiedziałem, że chcę zacząć od rozmów z członkami sześciu zespołów, które pojawiły się na legendarnej składance Deep Six, która została wydana w 1986 roku i okazała się dla rozwoju grunge’u krokiem absolutnie milowym. Poszukałem więc dojść i kontaktów do członków the U-Men, Green River, Soundgarden, the Melvins, Malfunkshun i Skin Yard. Od tego zacząłem.


4. To, co mi się szczególnie podoba w Twojej książce to fakt, że nie skupiłeś się tylko na tych najpopularniejszych zespołach, na tzw. Wielkiej Czwórce, czyli Soundgarden, Alice in Chains, Nirvana i Pearl Jam, ale, że dotarłeś do kapel znacznie mniej popularnych, które nigdy nie odniosły tak spektakularnego sukcesu. Z kim rozmawiało Ci się łatwiej? Kto był bardziej przystępny i bardziej chętny do udzielenia wywiadu? Czy w ogóle odczułeś jakąkolwiek różnicę?

Członkowie Wielkiej Czwórki byli zdecydowanie znacznie trudniejsi do nawiązania kontaktu i do pozyskania do książki, ponieważ w wielu przypadkach to są nadal aktywni estradowo artyści, a przynajmniej trzeba się do nich przebijać przez ich management i rzeczników prasowych. Uznałem, że najpierw postaram się porozmawiać z członkami mniejszych, mniej popularnych zespołów, żeby pokazać, że podchodzę do tego projektu poważnie i konkretnie i, że zależy mi na przedstawieniu całego aspektu fenomenu pod nazwą „grunge”. Zaczynając od mniejszych zespołów, powoli przebijałem się coraz wyżej.

5. Który, Twoim zdaniem, moment był tym kluczowym momentem dla grunge’u? Tym zapalnikiem, który uruchomił całą eksplozję? W Twojej książce wspomnianych jest kilka takich momentów, na przykład Slim Moon twierdzi, że grunge dostał przyspieszenia jak Steve Tyler odszedł z Green River, a z kolei Bruce Pavitt uważa, że tym momentem zwrotnym była pierwsza edycja Lamefest. A jak Ty, jako wieloletni dziennikarz muzyczny i osoba, która zna grunge od podszewki, określiłbyś co stało się tą iskrą?

Ciężko wskazać jedno takie wydarzenie, czy sytuację, ale z pewnością początek działalności wytwórni Sub Pop, czyli 1 kwietnia 1988, a wiec dzień, w którym firma ta zajęła swoje wówczas malutkie biuro w biurowcu w Seattle, był momentem przełomowym i arcyważnym. Nikt w tamtym czasie nie robił więcej dla popularyzowania grunge’u na świecie niż oni.

6. Seattle to epicentrum grunge’u, miejsce, gdzie wszystko się zaczęło, ale z czasem zaczęły pojawiać się zespoły z innych krajów, naśladujące to brzmienie i styl - myślę przede wszystkim o brytyjskim Bush, australijskim Silverchair, czy amerykańskim Stone Temple Pilot, na którym część Twoich rozmówców nie zostawia suchej nitki. Czy uważasz, że na definicję grunge’u składa się – poza mieszanką heavy metalu i punka – również położenie geograficzne? Czy te faktycznie prawdziwe grunge’owe zespoły mogą pochodzić tylko z Seattle i okolic? A może to nie ma jednak znaczenia? I, przy okazji – dlaczego akurat Seattle?

Nie uważam, żeby grunge był sztywno przypisany do konkretnych miejsc na mapie świata. Starałem się dotrzeć i do Bush i do Silverchair i do Stone Temple Pilots, ale ci muzycy nie chcieli ze mną współpracować i głównie z tego powodu wyszło tak, że rozmawiałem tylko z zespołami z Seattle. A co do samego tego miasta, to trzeba pamiętać, że w latach 80, było ono uważane za położone zbyt daleko i mające zbyt małe znaczenie, aby większość zespołów chciała tam koncertować w ramach swoich tras. Aby mieszkańcy Seattle mogli posłuchać muzyki na żywo, musieli ją po prostu sami zacząć grać. A do tego wszystkiego dochodzi jeszcze ponura, mocno deszczowa pogoda, jaka panuje w tym mieście, która zdecydowanie miała wpływ na takie, a nie inne brzmienie tych zespołów, a także zmuszała ich członków do siedzenia w salach prób i doskonalenia warsztatu.

7. Grunge to nigdy nie była tylko muzyka – był to cały subkulturowy, kontrkulturowy nurt, mocno osadzony w punkowej muzyce i filozofii życia. Był to również ruch anty-polityczny, który, co ciekawe, rozkwitł po wprowadzeniu Seattle Teen Dance Ordinance – ustawy miejskiej wprowadzającej minimalny wiek dla osób chcących oglądać koncerty na żywo, a która przyczyniła się do popularyzacji zespołów spoza granic miasta. Mimo mocnych podstaw zarówno artystycznych jak i społecznych, grunge zaczął zanikać już w połowie lat 90, po trwającym mniej więcej dekadzie sukcesie. Dlaczego grunge tak szybko się wypalił? Czy chodzi o to, że znudził się ludziom? Czy może problemem były grunge’owe kapele wyrastające niczym grzyby po deszczu, które były już bardziej wytworami marketingowców, niż częścią oddolnego ruchu? Czy to duże wytwórnie muzyczne przyczyniły się do tak szybkiego i nagłego końca tej epoki?

Dla wielu osób śmierć Kurta Cobaina jest symbolicznym końcem ery grunge’u. Zespoły, które nie były w stanie sprostać oczekiwaniom dużych wytwórni były szybko odstawiane na boczne tory, albo traciły podpisane wcześniej kontrakty. Cały nurt nasiąkł masą muzyków mniej i bardziej przekonująco imitujących to charakterystyczne brzmienie. Ale poza tym wszystkim, ludzie po prostu zaczęli szukać innych brzmień, do głosu doszła muzyka elektroniczna, Britpop, czy nowa fala punka. Tak się po prostu stało, rynek się nasycił i był gotowy na inne rzeczy.

8. Historia grunge’u przepełniona jest tragicznymi losami wielu muzyków uzależnionych od narkotyków, którzy swój nałóg okupili śmiercią w młodym wieku, na przykład Andrew Wood z Mother Love Bone, Layne Staley z Alice in Chains, czy Stefanie Sargent z 7 Year Bitch. Czy grunge był aż tak destruktywny?

Faktycznie, sporo jest takich historii, ale, jeśli chodzi o sam grunge, to nie wyciągałbym tak daleko idących wniosków. Oczywiście, faktem jest, że wielu ważnych i popularnych grunge’owych muzyków brało heroinę i było od niej uzależnionych, ale jednocześnie jeszcze więcej z nich nigdy z nią nie eksperymentowało. Zdecydowanie więcej z nich ostro piło.

9. Czy grunge to już klasyka rocka? Jak myślisz, czy za kilka dekad od teraz ludzie nadal będą słuchali Nevermind, czy Ten tak samo, jak dziś słucha się płyt Led Zeppelin albo Black Sabbath, wydanych czterdzieści, czy nawet pięćdziesiąt lat temu? Jeżeli tak, to jak uważasz, co czyni grunge odpornym na przemijanie czasu?

Tak. Tutaj, w Stanach, w stacjach grających klasykę rocka, w kółko słyszę jak nie Nirvanę, to Pearl Jam. Myślę, że tak będzie dalej, nawet dekady od teraz. Grunge zawsze będzie atrakcyjny dla zbuntowanych, zniechęconych, zrażonych do świata dzieciaków… a takiego dzieciaka nosimy w sobie wszyscy.

10. Czy pracujesz może nad jakąś nową muzyczną publikacją?

W tej chwili redaguję teksty o nowych technologiach, które będą ukazywały się na nowej stronie - Input. Co jakiś czas pewnie napiszę coś o tematyce muzycznej, ale mam też wiele innych zainteresowań.
Czytaj dalej...

Wszyscy kochają nasze miasto - Historia grunge'u z pierwszej ręki

Wszyscy kochają nasze miasto - Historia grunge'u z pierwszej ręki

Dwadzieścia lat po wydaniu Nevermind Nirvany i Ten Pearl Jamu pojawia się wyczerpująca i nie do pobicia książka o Seattle ery grunge’u, na którą składa się ponad 250 wywiadów pełnych nieznanych do tej pory historii oraz liczne, niepublikowane wcześniej zdjęcia.

W 1986, zupełnie nieopierzona wytwórnia płytowa ze Seattle wydaje składankę Deep Six, na którą składają się utwory lokalnych zespołów takich jak Soundgarden, the Melvins, czy Green River. Sprzedaje się fatalnie, ale tworzy muzyczną historię, bo dokumentuje kiełkujące lokalne brzmienie – surowe połączenie heavy metalu i punka, które obecnie znamy jako grunge. Pięć lat później, wyniesiony przez „Smells Like Teen Spirit” – wielki hit Nirvany – grunge staje się słowem znanym w każdym zakątku świata, a Seattle zmienia się w strefę zero dla alternatywnego rocka lat 90.

Wszyscy kochają nasze miasto przybliża tę erę wypowiedziami muzyków, producentów, managerów, producentów muzycznych, reżyserów teledysków, fotografów, dziennikarzy, publicystów, właścicieli klubów, pracowników technicznych i wszelkich świadków, którzy przeżyli ten nurt i widzieli wszystko od środka: od lokalnych kapel, które pojawiły się na Deep Six po światowy sukces słynnej wielkiej czwórki (Nirvana, Pearl Jam, Soundgarden i Alice in Chains), od początków niezależnej wytwórni Sub Pop ze Seattle po kontrakty z największymi wytwórniami na świecie, żywiącymi się szaleństwem, które nastało, od radości związanej z robieniem hałasu w piwnicach i małych klubach muzycznych po tragiczne śmierci Kurta Cobaina i Layne’a Staleya.

Poruszająca, zabawna, ponura, wnikliwa i miejscami drastyczna historia przedstawiona we Wszyscy kochają nasze miasto stanowi miarodajny i fascynujący portret niezwykłej ery w dziejach muzyki rozrywkowej.

„Klasyk monumentalnej skali”. – Paste

„Wciągająca, pełna plotek książka, której nie sposób odłożyć”. – Vulture blog magazynu New York

„Opera mydlana podsycana narkotykami i rozdętym ego”. – brytyjski The Guardian

„Doskonała pozycja”. – The Hollywood Reporter

„Ciężko będzie napisać coś lepszego”. – Spin

źródło: Wydawnictwo Kagra
Czytaj dalej...
Subskrybuj to źródło RSS