Tomasz Madzia Guitar Experience 12 listopada zagrał w Rzeszowie. 

Tomasz Madzia, urodzony w 1995 roku w Jasienicy, jest utalentowanym gitarzystą zainspirowany w swojej twórczości największymi gitarzystami solowymi w historii, takimi jak: Joe Satriani, John Petrucci, Carlos Santana, Gary Moore czy Steve Vai. Zyskał rozpoznawalność dzięki udziałowi w trzeciej edycji programu "Must Be The Music.

Tomasz Madzia Guitar Experience to autorski projekt Tomasza Madzi prezentujący jego największe gitarowe inspiracje. Projekt TMGE to esencja najciekawszych trendów muzyki gitarowej od lat 80. do dnia dzisiejszego. Wybitne umiejętności oraz ekspresja solisty w połączeniu z doświadczeniem towarzyszącego mu zespołu złożonego z profesjonalnych muzyków tworzą niezapomniane widowisko.

Podczas koncertu w Rzeszzowie, Tomasz Madzia Guitar Experience zagrał dla licznie zgromadzonej publiczności najbardziej znane rockowe i gitarowe klasyki.

Redakcja rockblog33.pl dziękuję Jerzemu Haasowi za udostępnienie zdjęć z koncertu.

Nominowani do nagrody GRAMMY pionierzy ekstremalnego power metalu, DRAGONFORCE, powracają z utworem „Neverending Nightmare” – drugim singlem zapowiadającym ich dziesiąty album studyjny, zatytułowany po prostu „DragonForce”. Premiera płyty zaplanowana jest na 19 marca 2027 roku nakładem wytwórni Napalm Records. Wraz z Alissą White-Gluz, która dołączyła do zespołu jako jego pierwsza frontmanka i stała wokalistka, DRAGONFORCE nieustannie rozwijają swoje charakterystyczne, zawrotne brzmienie, otwierając nowy rozdział w swojej historii.

Utwór „Neverending Nightmare” rozpoczyna się od hipnotyzującego, czystego wokalu Alissy, by następnie rozwinąć się w ponad sześciominutową kompozycję pełną nieustającego tempa, misternych gitarowych partii i dramatycznych kontrastów wokalnych. Potężne fragmenty utworu przeplatają się z kilkoma rozbudowanymi solówkami gitarowymi, z których każda ukazuje inne oblicze wirtuozerskiej współpracy Hermana Li i Sama Totmana. Dynamiczne połączenie czystego i ostrego wokalu Alissy White-Gluz oraz wokalisty Alessia Garavello nadaje kompozycji dodatkowej głębi i intensywności. Podkreśla również nowy wymiar wokalny, który stanowi jeden z najważniejszych elementów nadchodzącego albumu DRAGONFORCE.

„Neverending Nightmare” jest już dostępny wyłącznie na YouTube wraz z oficjalnym teledyskiem. Utwór trafi do serwisów streamingowych na całym świecie w czwartek, 12 listopada 2026 roku.

Album „DragonForce” w świadomy sposób nawiązuje do surowej energii i intensywności, które charakteryzowały wczesne wydawnictwa DRAGONFORCE, jednocześnie rozwijając te elementy za sprawą nowego składu zespołu. „Neverending Nightmare” kontynuuje muzyczny atak z zawrotną prędkością, porywającymi melodiami i wirtuozerskimi popisami gitarowymi. Dziesiąty album studyjny zespołu został wyprodukowany, nagrany, zmiksowany i zmasterowany przez Jensa Bograna. Jego brzmienie opiera się na bezkompromisowym kunszcie muzycznym i technicznej precyzji, które od zawsze stanowią znak rozpoznawczy DRAGONFORCE.

DRAGONFORCE o nowym albumie:
„Za każdym razem, gdy zaczynamy pracę nad kolejnym albumem, myślimy sobie: „Wow — nie mogę uwierzyć, że po tylu latach wciąż robimy to, co kochamy”. Podejście do dziesiątego albumu jest dla nas równie ważne jak przy pierwszym czy którymkolwiek z poprzednich, ponieważ tak właśnie postrzegamy muzykę — tworzymy dzieło sztuki, które zostanie zamrożone w czasie” — mówi współzałożyciel i gitarzysta prowadzący DRAGONFORCE, Herman Li. „Zawsze staramy się wykorzystać wszystko, czego nauczyliśmy się przez lata doświadczeń, i przełożyć to na nową muzykę. To album zupełnie inny od wszystkiego, co do tej pory słyszeliście od DRAGONFORCE, i inny od jakiegokolwiek albumu metalowego, jaki istnieje. Nie ma niczego podobnego i każdy, kto go posłucha, od razu to zauważy. Nie próbujemy tworzyć muzyki komercyjnej. Nie próbujemy zdobywać popularności. Nie próbujemy być sławni. Tworzymy muzykę, ponieważ chcemy stworzyć coś, czego sami uwielbiamy słuchać, i wynieść nasze umiejętności muzyczne na kolejny poziom.”
„Uwielbiam cały proces tworzenia muzyki z DRAGONFORCE. Wspaniale jest nawiązać współpracę z tak wybitnymi muzykami i wspólnie wydobyć to, co najlepsze z naszych indywidualnych stylów” — dodaje Alissa White-Gluz, która minionej wiosny została pierwszą frontmanką w historii DRAGONFORCE. „Myślę, że to nowe połączenie szybkości i zaciekłości jest czymś świeżym i ekscytującym. Występowanie z tym materiałem na żywo będzie niesamowitą frajdą.”

Wraz ze swoim dziesiątym albumem studyjnym DRAGONFORCE przenosi ponad dwie dekady swojej historii w nową erę. „DragonForce” łączy charakterystyczne, ultraszybkie brzmienie zespołu z nową dynamiką, którą wnoszą frontmanka Alissa White-Gluz i wokalista Alessio Garavello, zestawiając ich melodyjne power-metalowe DNA z surową energią, chwytliwymi refrenami i bezkompromisową grą gitarową. Autorem oprawy graficznej albumu jest Mark Riddick.

Premiera „Neverending Nightmare” zbiega się w czasie z przygotowaniami do nadchodzącej trasy koncertowej po Ameryce Północnej. DRAGONFORCE szykują się, by zaprezentować publiczności kolejny rozdział swojej historii. Trasa Inhuman Rampage 20th Anniversary North American Tour rozpocznie się 13 listopada w San Diego i obejmie 22 miasta. W roli gości specjalnych wystąpią zespoły Ensiferum i Rhapsody of Fire. Trasa upamiętni przełomowy album Inhuman Rampage, z którego pochodzi pokryty platyną, światowy przebój „Through the Fire and Flames”. Płyta spędziła 23 kolejne tygodnie na liście Billboard 200.

źródło: Napalm Records

AMORF – spisek trzech. Główne postacie to Adam Falkonetti Sokół (Manta Birostris) i Dariusz Ex Pert Eckert (Inkwizycja).
Brzmienia są tu bardzo ciężkie, przestrzenne i psychotyczne. Wszystko jest bardzo starannie wyprodukowane, a to nie było łatwe przy tak gęstej materii. Skomplikowane harmonie budzą niepokój i zgrzytają po zwojach. Teksty czytelne acz niełatwe w odbiorze. Na punkowo metalowych fundamentach zbudowali jakiś industrialny bunkier. Na wypadek apokalipsy. Tylko wszedłszy się schronić, orientujesz się, że jednak mimo wszystko wolałbyś zostać na zewnątrz. Ale już za późno…

Posłuchajcie na YT. Poczytajcie.

źródło: Dariusz Ex Pert Eckert (Inkwizycja)

Ukazała się czwarta płyta w dorobku elektronicznego projektu MINDHEAL dowodzonego przez Wojciecha Stecko.

Na najnowszym albumie Mindheal odwraca klasyczne skojarzenia elektroniki i Berlin School. Zamiast kosmicznych pejzaży i ucieczki w outer space, "Inner Space" kieruje uwagę do wnętrza - do architektury psychiki i napięć współczesnego człowieka. To płyta o samotności w świecie, który wygląda na dobrze, wręcz perfekcyjnie urządzony. Album odnosi się do epoki, w której mamy więcej przestrzeni, komfortu i technologii niż kiedykolwiek, a jednocześnie coraz mniej obecności. Izolacja nie jest już karą. Staje się decyzją, designem, luksusem. Pustka zostaje opakowana w estetykę, oświetlona i sprzedana jako minimalizm albo prywatność premium. Żyjemy wśród ludzi, ale bez relacji. System działa coraz sprawniej – i coraz mniej potrzebuje człowieka.

Tytuły utworów – „Luxury Isolation", „Please Enjoy Your Emptiness", „Perfectly Lonely" czy „Smart Home For Broken Souls" – brzmią jak komunikaty systemowe lub hasła reklamowe. Pod uprzejmą powierzchnią kryje się sarkazm i ironiczny komentarz na temat alienacji i braku potrzeby bliskości. Ekskluzywna, limitowana edycja kolekcjonerska albumu zawiera kubistyczne grafiki z samotną postacią w geometrycznych przestrzeniach, co dodatkowo wzmacnia przekaz: pięknie zaprojektowane puste wnętrza stają się mapą stanu psychicznego.

Podobnie jak na poprzednich albumach artysty i tym razem zawartość muzyczna świadomie łączy kontrasty. Ciepłe analogowe syntezatory i lo-fi faktury odzwierciedlają pamięć, niedoskonałość i emocje. Cyfrowe warstwy i rytmy wprowadzają chłód, kontrolę i precyzję. To muzyka o świecie, który wygląda na idealny, lecz w rzeczywistości przenika go ludzka kruchość.

"Inner Space" to elektronika o przestrzeniach, których nie pokazujemy nikomu. O człowieku, który zamknął drzwi od wewnątrz i nazwał to domem.

Wojciech Stecko (Mindheal) o sobie: „Urodziłem się pod koniec lat 70', co w sposób nieunikniony wpłynęło na mój muzyczny gust, wciągając mnie w ducha i fascynujący świat dźwięków lat 80'. Czas, gdy młode uszy takie jak moje kształtowane były przez ikony new romantic i synth popu. Szybko odkryłem, że tam, gdzie słyszę syntezatory tam czerpię radość. Do początkowo niewysublimowanego gustu malca słuchającego prawie wszystkiego „z nurtu" - a więc Alphaville, Depeche Mode, Yazoo, OMD, Visage, Pet Shop Boys, Ultravox, Duran Duran, Tears For Fears, Spandau Ballet, Talk Talk czy Soft Cell - z czasem zaczęli dołączać wykonawcy muzyki elektronicznej: Tangerine Dream, Klaus Schulze, Jarre, Vangelis. Zafascynowany latami 70' m.in. twórczością Pink Floyd jednocześnie przyglądałem się nowościom; a było czemu, gdyż przełom lat 80 i 90 to okres znaczących przemian. Uwielbiałem obserwować, jak ewoluują dokonania artystów, jak zmieniają się brzmienia, klimat kolejnych płyt, zwłaszcza w kontekście nowych modeli syntezatorów i maszyn perkusyjnych, które systematycznie i z regularnością pojawiały się w sprzedaży, a ja już wtedy ten rynek śledziłem. Eksplorowałem nowe gatunki od synthwave'u przez Enigmę z jej chórami spojonymi z klarownym czystym rytmem. Otarłem się o muzykę filmową zarówno klasyczną od Ennio Morricone jak i nowości, wliczając Hansa Zimmera, Angelo Badalamentiego i innych. Oczywiście mojej uwadze nie uchodziły kolejne dokonania Briana Eno, Dead Can Dance, Lisy Gerard oraz muzyki bardziej eksperymentalnej. Cały tamten okres w dużej mierze zdeterminował moje późniejsze dokonania muzyczne. Z klasyków, potrafiłem zanurzać się w Genesis i godzinami słuchać Queen czy U2. Chociaż rock jest mi bliski, próżno go szukać w moich kompozycjach, być może dlatego, iż nigdy nie opanowałem sztuki gry na gitarze.

W swojej produkcji i w kompozycjach szukam niecodziennych zestawień; łączę stare analogowe syntezatory z nowoczesnymi barwami, czasem wręcz sterylnymi i krystaliczno-jasnymi. Napędza mnie taki eklektyzm oraz kontrasty, co bardzo często słychać w moich utworach. Oprócz emulacji analogowych maszyn z lat 80' czy wręcz 70' (wiernie odtworzonych albo celowo przetworzonych z użyciem nowoczesnych narzędzi) wplatam chętnie elementy orkiestrowe zwłaszcza smyczki. Nie potrafię bez nich żyć, zarówno tych klasycznych jaki i syntetycznych. Czasem łączę je z nowoczesną elektroniką, a czasem pozwalam brzmieć niezakłóconym".

źródło: cantaramusic.pl